กระจกนาโน ทำความสะอาดตัวเองเบ็ดเสร็จ

นักวิจัย 3 สถาบันเดินเครื่องพัฒนาเทคโนโลยีผลิตกระจกอาคารทำความสะอาดตัวเอง มุ่งเป้าอาคารสูง หวังลดค่าบำรุงรักษาและลดเสี่ยงอุบัติเหตุ

รศ.ธวัช ชัย ชรินพาณิชกุล จากภาควิชาวิศวกรรมเคมี คณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เปิดเผยว่า นักวิจัยไทยมีความพยายามที่จะพัฒนากระจกที่มีความสามารถพิเศษทำความสะอาดตัวเองได้โดยอาศัยนาโนเทคโนโลยีในการเคลือบผิวกระจก เน้นไปที่กระจกที่มีการใช้งานเป็นจำนวนมากในระดับอุตสาหกรรม เช่นกระจกในการก่อสร้างอาคาร พัฒนาเทคโนโลยีให้ราคาถูก สามารถใช้ประโยชน์ได้จริง

โครงการดังกล่าวเกิดขึ้นจากการรวมกลุ่มนักวิจัย 3 สถาบันการศึกษาได้แก่ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี และมหาวิทยาลัยบูรพา ภายใต้การสนับสนุนของศูนย์นาโนเทคโนโลยีแห่งชาติ ที่เดินหน้าศึกษาเทคโนโลยีร่วมกับภาคเอกชนในช่วง 1 ปี ที่ผ่านมา

นาโนเทคโนโลยีเข้ามาใช้พัฒนากระจกทำความสะอาดตัวเองนั้น เริ่มต้นที่กระจกหน้ารถยนต์ โดยวิธีการเคลือบผิวกระจกเพื่อไม่ให้ละอองน้ำเกาะ เวลามองทะลุผ่านกระจกภาพไม่บิดเบี้ยว หลอกตา ทำให้ได้กระจกที่ไม่ต้องเช็ดทำความสะอาด ซึ่งความสำเร็จดังกล่าวนำมาสู่การพัฒนาเทคโนโลยีการเคลือบกระจกในระดับอุตสาหกรรม

“กระจกที่มีคุณสมบัติพิเศษสามารถใช้กับกระจกในอุตสาหกรรมอาคารสูง จากเดิมเมื่อมีฝุ่นเกาะ เกิดคราบสกปรก ต้องเอาคนขึ้นไปเช็ดล้างทำความสะอาด แต่ถ้าเป็นกระจกอาคารที่เราเคลือบมันเอาไว้ ต่อให้มีสิ่งสกปรกมาเกาะฝนก็จะชะล้างไปโดยอัตโนมัติ ไม่ต้องเอาคนเสี่ยงตายขึ้นไปทำความสะอาด”

โดยทั่วไปแล้วนักวิจัยจะเลือกใช้สารกึ่งตัวนำหลัก 2 ตัว ได้แก่ ไทเทเนีย และซิงค์ออกไซด์ ซึ่งมีคุณสมบัติตามที่ต้องการเคลือบลงบนกระจกเพื่อให้กระจกมีคุณสมบัติพิเศษ แต่วิธีการเคลือบนั้นจะต้องค้นหาและพัฒนาให้ต้นทุนการผลิตไม่สูงจนเกินไป

“ปัจจุบันทีมวิจัยได้เดินหน้าศึกษาเทคโนโลยีการผลิต 2 ทางเลือก คือ กระบวนการแบบเปียกและแบบแห้ง ตั้งเป้าไว้ว่ากระจกที่เคลือบนาโนเทคโนโลยีไม่ควรเกิน 1-2% ของราคากระจกทั่วไป โดยดูว่าเทคนิคแบบไหนจะถูกกว่ากัน ถ้าเราต้องการจะแข็งขันกับไต้หวัน จีน แน่นอนราคาต้องถูกลง”

ทีมของ รศ.ธวัชชัย เดินหน้าศึกษากระบวนการแบบเปียก ที่ดูเหมือนว่าจะมีต้นทุนต่ำกว่า ด้วยวิธีการนำอนุภาคนาโนแขวนลอยในของเหลว แล้วนำกระจกลงไปจุ่ม ก่อนนำมาอบแห้ง วิธีการดังกล่าวสะดวก และสามารถใช้กับกระจกขนาด ใหญ่ได้ แต่ต้องใช้เวลานาน ขณะที่ทีมของ ผศ.ดร.นิรันทร์ วิทิตอนันท์ จากภาควิชาฟิสิกส์ คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา เลือกที่จะสร้างถังสุญญากาศ อาบกระจกด้วยรังสี แต่การสร้างถังสุญญากาศขนาดใหญ่จำเป็นต้องใช้เงินลงทุนสูง แต่ข้อดีคือไม่มีของเสียจากกระบวนการผลิต

“ทั้ง 2 เทคนิคกำลังอยู่ระหว่างเดินหน้าศึกษาความเป็นไปได้ โดยทำงานวิจัยร่วมกับบริษัทผู้ผลิตกระจกอุตสาหกรรมของคนไทย บริษัท มิลเลอร์ไทย อินดัสเตรียล จำกัด เพื่อพิสูจน์ว่าเทคโนโลยีสามารถผลิตกระจกชนิดพิเศษด้วยราคาที่อยู่ในเกณฑ์ยอมรับได้”

นอกจากแนวทางการพัฒนาเทคโนโลยีเคลือบเพื่อช่วยลดต้นทุนการผลิตกระจกให้ ถูกลงแล้ว งานวิจัยยังมุ่งเน้นการเลือกใช้สารเคมีที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม และสามารถนำกลับมาใช้ใหม่ได้ หรือแม้แต่การพัฒนาเทคโนโลยีตรึงนาโนพาติเคิลไว้ในตัวกรองของเครื่องกรอกอากาศได้ทำให้ได้เครื่องกรองอากาศที่ประสิทธิภาพดี และราคาถูก ซึ่งจะเป็นแนวทางวิจัยต่อไปในอนาคต

ที่มา : bangkokbiznews

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: